Magia Tarota Tarot Astrologia Numerologia

"Iluzja"  Jacek Sawaszkiewicz (ze zbioru - "Mój tatko")

Do naszego miasta przyjechał mistrz iluzji. Na salę dostaliśmy się przez okno, bo pan bileter, z powodu braku miejsc i tłoku, zrzucał ze schodów wszystkich bez względu na to, czy mieli bilet czy nie.

Pomiędzy nogami widzów przeczołgaliśmy się do przodu i spoczęliśmy na podłodze przed sceną.

Siedzący za nami, pozbawiony owłosienia pan, z ulgą ulokował oblepione błotem trzewiki na ramionach taty. Jego sąsiadka oparła pękata siatkę o moją potylicę. Chyba miała w niej homogenizowane mleko, bo ciągle ściekało mi coś zimnego po karku.

Mistrz iluzji ubrany na czarno i nosił cylinder. Z daleka mógł przypominać królewskiego pingwina.   - Patrz dobrze na jego ręce – powiedział szeptem tato. - Z takim to nigdy nic nie wiadomo.

Pan iluzjonista pomachał czarnym kijem i wyciągnął z kapelusza zmiętego gołębia. Następnie zaprezentował kilka sztuczek z talią kart i związanymi ze sobą chustkami, które wyjmował z butelki. Potem butelka znikła.

• Wsadził ją do rękawa – wrzasnął głos z końca sali.

  Mistrz iluzji pokazał zgromadzonym oba rękawy. Były puste.

• Już ją ma za pazuchą – kontynuował głos.

• Albo w nogawce! - dorzucił inny.

  Pan iluzjonista wzruszył ramionami i wydobył z kapelusza następnego gołębia. Ptak wydawał się zadowolony z takiego obrotu sprawy.

• Sadysta – krzyknięto tuż za nami. - Zwierzęta męczy!

• Niech wyciąga z kapelusza krowę, jak taki mądry!

• Albo samochód!

  Mistrz iluzji ucieszył widzów gestem ręki i znów machnął patykiem. Tym razem gołąb zniknął. Zgromadzeni podnosili się z miejsc.

• Widziałem jak go wkładał do spodni – zawołała siedząca za mną pani,stawiając na mojej głowie drugą siatkę. - Zboczeniec!

  Pan iluzjonista rozpostarł zmiętą gazetę i wydobył z niej bukiet sztucznych kwiatów.

• On jest tym wszystkim nafaszerowany jak prosiak – darła się pani z siatkami. - Nie chcemy, żeby nam mydlił oczy!

• Nie chcemy! - podchwyciła połowa widowni.

  Mistrz iluzji popatrzył na nas zaskoczony.

• Rozbieraj się bubku! - huknął pan pozbawiony owłosienia, tupiąc tacie po ramionach. - Pragniemy poznać prawdę!

• Chcemy wiedzieć jak jest – dodała druga połowa widowni.

  Ojciec szturchnął mnie łokciem.

• Pryskamy – szepnął – Zaczyna być gorąco.

  Rozpoczęliśmy odwrót. Mistrz iluzji szykował się do ucieczki. Widzowie wstali.

• Pokaż co chowasz w zanadrzu! - ryknęli zgodnie.

  Gdy ześlizgiwałem się z parapetu okna, ujrzałem jeszcze kłąb postaci na scenie i porządkowych wkraczających do sali.

• Nie ma się czemu dziwić – powiedział tato, kiedyśmy zdążali do domu. - Żyjemy w społeczeństwie cywilizowanym, które nie lubi mistyfikacji i jest mocno zakorzenione we współczesnej rzeczywistości.

• Żaden mistrz iluzji więcej do naszego miasta nie przyjechał. Niektórzy mówią, że szkoda. Tato jest innego zdania. Ja także.